ર્ષિત જૈનના જીવનમાં સૌથી મોટો વળાંક કોવિડ-19ની મહામારી દરમિયાન આવ્યો. વિશ્વભરમાં લાખો લોકો પ્રાણ ગુમાવતા હતા, હોસ્પિટલોમાં લોકો તડપતા હતા અને સિસ્ટમ તૂટતી દેખાતી હતી. સમાજની વચ્ચે રહેલા ‘માનવ’ના મૂલ્યો ક્યાંક ગાયબ થઈ ગયા હતા.

હર્ષિત કહે છે કે એ સમયમાં તેમણે માનવતાનું પતન પોતાની આંખે જોયું. લોકોને પોતાના જ પરિવારોમાંથી અલગ થવું પડતું, લોકો અંતિમ સંસ્કારમાં પણ શામેલ થઈ શકતા નહોતા, અને ડર દરેક માણસને માનવતાથી દૂર લઈ જતો હતો.

એક દ્રશ્ય તેમણે ખાસ યાદ રાખ્યું—એક ભાઈ બીમાર ભાઈને દૂરથી ખવડાવતા હતા, કારણ કે નજીક જવાનો પણ ભય હતો. આ ક્ષણે તેમને સમજાયું કે નિર્જિવ થવા જેટલું એકલતાનું દુખ કોઈનું નથી.

તેમણે લોકોને મૃતકોને ખભા આપે તેવા માનવ કૃત્યોમાંથી પણ દૂર ભાગતા જોયા. આ પ્રતિક્રિયાઓએ તેમને કંપાવી દીધા.
“માણસો એકલા આવે છે અને એકલા જ જાય છે”— હર્ષિતના મનમાં આ વાક્ય ગુંજતું રહ્યું.

આ અનુભવો માત્ર એક દુઃખદ યાદી નહીં, પરંતુ તેમની અંદર વૈરાગ્યની કળીઓ ફૂટી નીકળવાનો સમય હતો.

ચાર વર્ષની ઊંડી ચિંતન યાત્રા

આ હ્રદયસ્પર્શી અનુભવો પછી હર્ષિત જૈન ચાર વર્ષ સુધી સતત ચિંતન, વાંચન અને આધ્યાત્મિક સાધના સાથે જોડાયા. તેમણે જીવનના હેતુ, મૃત્યુની વાસ્તવિકતા અને મનની શાંતિ અંગે ગંભીરતાથી વિચારવાનું શરૂ કર્યું.

આ સમયગાળામાં તેમનો સંપર્ક જૈન મુનિઓ અને સાધુ-સંતો સાથે વધ્યો. તેમની નિષ્ઠા, અનાસક્તિ, સાધુજીવન અને અહિંસાના માર્ગે ચાલવાની વિચારસરણી હર્ષિતને ખૂબ આકર્ષી ગઈ.

ધીમે ધીમે દુન્યવી સુખોમાંથી દૂર થવાની ઈચ્છા જગતી ગઈ. કરોડોના બિઝનેસ, વૈભવ અને પ્રતિષ્ઠા છતાં હૃદયને શાંતિ મળતી ન હતી.
આ અશાંતિ એક દિવસ તેમને દીક્ષાના દ્વાર સુધી લઈ ગઈ.

દીક્ષા સમારોહ—સંયમ માર્ગની શરૂઆત

બાગપત જિલ્લાના દોઘટ અને બામનૌલીના જૈન મંદિરોમાં હજારો ભક્તોની હાજરીમાં હર્ષિત જૈનની દીક્ષાવિધિ યોજાઈ.
બગ્ગીમાં બેસીને બેન્ડ-બાજા સાથે તેમની શોભાયાત્રા નીકળી, જે આ પ્રસંગને વધુ મહાન બનાવી ગઈ.

મંત્રોચ્ચાર વચ્ચે હર્ષિતે તમામ સામાન બાંધીને દુનિયાના બંધનોમાંથી મુક્ત થવાનું નક્કી કર્યું. તેમની આંખોમાં ન તો ભય કે ન તો ઉત્તેજના, પણ ઊંડી શાંતિ હતી. આ જીવનપ્રવાસ હવે સંયમ, તપ અને આધ્યાત્મિકતા તરફ આગળ વધવાનો હતો.

પિતાની પ્રતિક્રિયા—ગર્વ અને આધ્યાત્મિક સમજણ

અન્ય ઘણા પરિવારોની જેમ હર્ષિતના પરિવારને તેમની દીક્ષા અંગે કોઈ આંચકો થયો નહીં. તેમના પિતા સુરેશ જૈન, જે બાગપતના જાણીતા વેપારી છે, તેમણે ભાવુક થઈને જણાવ્યું:
“મારા પુત્રએ સત્યને નજીકથી જોયું છે. કોવિડના અહેસાસે તેને ધર્મના માર્ગે લાવી દીધો છે. અમને તેના આ નિર્ણય પર ગર્વ છે.”

આ વાક્ય માત્ર પિતાનું ગર્વ નથી, પરંતુ સમાજને પણ સમજાવતું છે કે સંન્યાસ એ ભાગવું નહીં, પરંતુ જીવનના ઊંડા સત્ય તરફ આગળ વધવું છે.

એક પ્રેરણાદાયી યુવાનની કહાની

હર્ષિત જૈનની કહાની આજના યુવાનોએ વાંચવાની અને સમજવાની છે. આજે જ્યાં યુગ insta-reels, કાર, ગેજેટ્સ અને નામ-પ્રતિષ્ઠાના પાછળ દોડે છે, ત્યાં એક 30 વર્ષીય સફળ યુવાને વૈભવ છોડીને સાધુજીવન અપનાવવાનું સાહસ કર્યું—આ કંઈ આમજ નહીં બની શકે.

તેમનો માર્ગ વ્યક્તિગત હોય શકે, પરંતુ તે લાખો લોકોને જીવનના મૂળ પ્રશ્નો વિશે વિચારવા પ્રેરિત કરે છે.

હર્ષિત જૈનનું વૈભવથી વૈરાગ્ય સુધીનું પરિવર્તન માત્ર વ્યક્તિગત નિર્ણય નથી કે કોઈ સમાચારની ઘટના નથી. આ એ યુવાનની સફર છે જેણે જીવનના સાચા હેતુને ઓળખવા માટે પોતાની તમામ ભૌતિક સિદ્ધિઓનો ત્યાગ કર્યો.

આજના યુગમાં આધ્યાત્મિકતા અને સંયમનું મહત્ત્વ ફરી યાદ અપાવતી આ કહાની મનને સ્પર્શે છે અને જીવનને નવી દૃષ્ટિ આપે છે.